Review De Gelderlander 1 november 2007
"Kunstwerken wennen aan huiskameromgeving"
door Antonie den Ridder
Voor een schilderij zijn er twee belangrijke lotsbestemmingen. Ofwel lokt het prestigieuze wit van
een museummuur. Of het wordt de favoriete plek boven de bank. De museale belofte van de eeuwige
roem of de mogelijkheid een belangrijke rol te spelen in het privé-leven van de koper.
Wanneer je net als de Rhenense kunstenares Margot Kikkert exposeert in toonzalen vol hedendaagse
designmeubelen, laat je de kunstwerken van je hand even wennen aan de huiskamersituatie
en dat experiment is niet zonder risico.
Dat merkt de bezoeker, wanneer deze door zalen vol pracht en praal sjokt en probeert tussen
de bomen van meubeldesign het bos van de kunst te zien. In deze context wordt die kunst wrijvingsloos
ingepast in de kleurstelling van een interieur en zelfs expressievolle werken hebben een minimum
aan wrijving nodig om tot spreken te worden gebracht.
Margot Kikkert neemt de menselijke gestalte in haar tekeningen tot uitgangspunt, maar die vorm
is eerder het medium dan het doel. Het zijn de lijnvoering en de persoonlijke schriftuur, die de
geabstraheerde figuren sensibiliteit verlenen.
Erotiek in de breedste zin van het woord, want Kikkert probeert een wereld van tastindrukken
en lichamelijke dynamiek in een visuele vorm te vangen.
Binnen de getoonde collectie zien we, hoe Kikkert vanuit dit streven op een tweesprong belandt.
Aan de ene kant is er het streven naar opperste eenvoud en aan de andere kant de verfijndheid
van een gevoelig handschrift, dat bijna tastend haar weg zoekt in gecompliceerde voorstellingen.
Sommige werken neigen naar een zekere vlakheid.
Maar de anderen schitteren en tonen aan, dat voor erotiek zeker enige wrijving noodzakelijk is.
